สังคมล่าสัตว์  (HUNTING AND FOOD-GATHERING SOCIETY) อยู่ในช่วงยุคสมัยหินเก่าและหินกลาง โดยมนุษย์ในยุคนั้นมีความเป็นอยู่คล้ายคลึงกันเพียงมีความแตกต่างแค่ลักษณะของเครื่องมือเท่านั้น ซึ่งมีนักโบราณคดีพบว่าเครื่องมือสับตัดในสมัยหินเก่ากับเครื่องมือหินกระเทาะหน้าเดียวในสมัยหินกลางของวัฒนธรรมโหบิเนียน ที่มีลักษณะคล้ายคลึงกันแต่มีความประณีตกว่าเล็กน้อย ทำให้ต้องรวมสังคมของสมัยหินเก่าและหินกลางไว้เป็นสังคมล่าสัตว์เหมือนกัน  ลักษณะเครื่องมือในวัฒนธรรมโหบีเนียนนั้นมีการทำจากสะเก็ดหิน เข้าใจว่าใช้ติดกับไม้เช่นหัวธนูและใบหอก ที่ติดกับไม้ไผ่ และเครื่องมือแกนหินกระเทาะหน้าเดียว กลุ่มของวัฒนธรรมโหบีเนียนนี้ได้กระจายแพร่หลายไปในแถบเอเซียอาคเนย์และหมู่เกาะต่างๆ  ช่วงตั้งแต่ 10,000 – 5,000 ปีก่อนคริสตศักราช   

้Hunting

ชุมชนของวัฒนธรรมโหบีเนียน (HOABINHIAN) นั้นมีการรู้จักใช้พืชและรู้จักการล่าสัตว์มาใช้ในการดำรงชีพ จึงมีพื้นฐานของการล่าสัตว์ จับปลา และเก็บสะสมอาหาร โดยเฉพาะการรู้จักอาศัยธรรมชาติรอบตัวมาใช้ให้เป็นประโยชน์ตามฤดูกาลเช่น ฤดูแล้งรู้จักล่าสัตว์ ฤดูฝนมีก๋็จะจับปลาและเก็บพืชพันธ์นานาชนิดเป็นอาหาร โดยมนุษย์จะเลือกพักอาศัยหลักๆ เพียง 2 แห่งคือ เพิงหินที่เกิดจากการก่อตัวของหินปูน ซึ่งอยู่ใกล้ลำธารเล็กและป่าบนเขา เช่น ถ้ำเขาในเขตเพชรบูรณ์   และบริเวณที่อยู่ใกล้ชายน้ำชายฝั่งทะเลเช่น ริมแม่น้ำโขง    เป็นแหล่งของชุมชนที่ดำรงชีวิตในสังคมล่าสัตว์ 

ชุมชนนี้รู้จักการล่าสัตว์   การจับปลาและเก็บสะสมอาหาร  บางกลุ่มอาจจะรู้วิธีปลูกพืชแล้วเช่น เผือก  มัน  และพืชที่ปลูกง่ายไม่ต้องดูแล   เป็นต้น   ซึ่งเป็นพืชที่ให้คาร์โบรไฮเดรทที่คนต้องการ    เพราะจะอาศัยแต่โปรตีนจากเนื้อสัตว์นั้นย่อมไม่เพียงพอ  สัตว์ที่ถูกล่าจะมีพวกวัวป่า  หมู่ป่า  และกวาง   ส่วนสัตว์ที่ใช้วิธีดักจับได้แก่ กระต่าย พังพอน  ชะมด  อีเห็น  และสัตว์น้ำที่จับมีหอย ปลาชนิดต่างๆ  ซึ่งพบว่ามีภาพเขียนสีตามผนังถ้ำหลายแห่งมีเรื่องราวเกี่ยวกับสัตว์  สังคมล่าสัตว์นี้ในภาคอีสานนั้นเริ่มเมื่อ 12,000-14,000 ปีมาแล้ว และน่าจะสิ้นสุดเมื่อ 5,000 ปีมาแล้ว 

มนุษย์ในสังคมโบราณนั้นจะหาอาหารส่วนมากหรือทั้งหมดจากการเก็บพืชในป่าหรือล่าสัตว์ป่า แต่เมื่อมนุษย์มีความรู้มากขึ้น  จึงทำให้เกิดสังคมเกษตรกรรมโดยมากในโลก โดยสังคมเกษตรและสังคมเลี้ยงสัตว์ก็ได้แทนที่สังคมนักล่า-รวบรวมพืชผล โดยมีกลุ่มที่จัดเป็นนักล่า-รวบรวมพืชผลเหลือเพียงไม่กี่สังคมในปัจจุบัน และหลายกลุ่มจริง ๆ ก็มีการปลูกพืชสวนและเลี้ยงสัตว์ควบคู่ไปด้วย  ต่อมาคนอยู่กันเป็นสังคม เป็นเมือง และการใช้กำลังก็เปลี่ยนถ่ายมาเป็นการแย่งชิงทรัพยากรของอีกฝ่ายหนึ่ง